Kim jest prezydent Polski? Kompetencje, zadania i rola głowy państwa w świetle debat prezydenckich
Urząd prezydenta w Polsce stanowi jeden z fundamentów polskiego systemu politycznego, będąc najwyższą funkcją państwową, na którą obywatele wybierają swojego przedstawiciela w bezpośrednich wyborach. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej to nie tylko symbol jedności państwa i ciągłości władzy, ale przede wszystkim aktywny uczestnik życia politycznego, wyposażony w konstytucyjne narzędzia do współkształtowania polityki krajowej i międzynarodowej.
Jak zaznaczył wybitny konstytucjonalista prof. Andrzej Zoll: "Prezydent jest gwarantem ciągłości państwa, stoi na straży jego suwerenności, bezpieczeństwa i konstytucyjnego porządku. Nie jest tylko symboliczną postacią – jego rola w państwie demokratycznym ma wymiar realny i praktyczny."
W obliczu zbliżających się wyborów prezydenckich w Polsce, debata na temat kompetencji, zadań i oczekiwań wobec głowy państwa nabiera szczególnego znaczenia. Czy prezydent powinien być aktywnym uczestnikiem codziennej polityki, czy raczej arbitrem stojącym ponad podziałami? Jakie są jego faktyczne możliwości działania w ramach polskiego systemu konstytucyjnego? W jakiej mierze osobowość i styl sprawowania urzędu wpływają na realizację konstytucyjnych obowiązków?
Historyczny rozwój instytucji prezydenta w Polsce
Instytucja prezydenta w Polsce ma ponad stuletnią tradycję, choć jej kształt i znaczenie podlegały znaczącym przemianom. Urząd prezydenta wprowadzono po raz pierwszy w Konstytucji marcowej z 1921 roku, jednak wtedy głowa państwa posiadała ograniczone kompetencje.
Prof. Andrzej Friszke, historyk z Polskiej Akademii Nauk, podkreśla: "Pierwsi prezydenci II Rzeczypospolitej, Gabriel Narutowicz i Stanisław Wojciechowski, działali w systemie, w którym dominującą rolę odgrywał parlament. Dopiero Konstytucja kwietniowa z 1935 roku znacząco wzmocniła pozycję prezydenta, czyniąc go centralną postacią w państwie."
W okresie PRL urząd prezydenta został zastąpiony przez Radę Państwa, a powrót do tej instytucji nastąpił w wyniku reform politycznych końca lat 80. Wybór Wojciecha Jaruzelskiego na prezydenta w 1989 roku poprzez głosowanie Zgromadzenia Narodowego stanowił element tranzycji ustrojowej. Pierwszym prezydentem wybranym w wyborach bezpośrednich został Lech Wałęsa w 1990 roku.
Dr hab. Antoni Dudek zauważa: "Transformacja instytucji prezydenta od 1989 roku odzwierciedla ewolucję polskiego systemu politycznego – od silnej prezydentury w okresie przejściowym do bardziej zbalansowanego modelu, w którym prezydent dzieli władzę wykonawczą z Radą Ministrów."
Konstytucyjne umocowanie prezydenta w polskim systemie politycznym
Obecny kształt prezydentury został ustanowiony w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 roku. Zgodnie z art. 126 Konstytucji RP:
"Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej jest najwyższym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej i gwarantem ciągłości władzy państwowej. Prezydent Rzeczypospolitej czuwa nad przestrzeganiem Konstytucji, stoi na straży suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium."
Konstytucja określa również, że Prezydent RP jest wybierany przez Naród w wyborach powszechnych, równych, bezpośrednich i w głosowaniu tajnym na pięcioletnią kadencję, z możliwością jednokrotnego ponownego wyboru.
Prof. Ewa Łętowska, pierwsza rzecznik praw obywatelskich i była sędzia Trybunału Konstytucyjnego, zwraca uwagę: "Polski system ustrojowy można określić jako parlamentarno-gabinetowy z wzmocnioną pozycją prezydenta. Nie jest to system prezydencki, jak w USA, ani półprezydencki, jak we Francji, ani czysty parlamentaryzm. To specyficzny model, w którym prezydent ma szereg istotnych kompetencji, ale równoważonych przez inne organy władzy."
Kompetencje prezydenta Polski – zakres i znaczenie
Kompetencje Prezydenta RP można podzielić na kilka głównych kategorii:
1. Kompetencje reprezentacyjne i ceremonialne
Prezydent reprezentuje państwo w stosunkach zewnętrznych i wewnętrznych. Jest najwyższym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej i jako głowa państwa uczestniczy w uroczystościach państwowych, przyjmuje listy uwierzytelniające od ambasadorów innych państw i mianuje polskich ambasadorów.
Jak zauważa były prezydent Bronisław Komorowski: "Reprezentowanie kraju to nie tylko protokół dyplomatyczny i uściski dłoni. To budowanie pozycji Polski na arenie międzynarodowej, nawiązywanie osobistych relacji z przywódcami innych państw, które często przekładają się na konkretne korzyści dla naszego kraju."
2. Kompetencje w zakresie władzy wykonawczej
Choć w Polsce to Rada Ministrów prowadzi bieżącą politykę państwa, prezydent posiada istotne uprawnienia w obszarze władzy wykonawczej:
- Desygnuje Prezesa Rady Ministrów
- Powołuje rząd na wniosek premiera
- Jest zwierzchnikiem Sił Zbrojnych RP
- Mianuje i odwołuje Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych na czas wojny
- Nadaje stopnie wojskowe
- Zarządza wybory parlamentarne
- Nadaje obywatelstwo polskie
- Stosuje prawo łaski
Gen. Stanisław Koziej, były szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego, podkreśla: "Zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi to nie tylko funkcja symboliczna. Prezydent zatwierdza strategiczne dokumenty dotyczące bezpieczeństwa państwa, uczestniczy w podejmowaniu decyzji o użyciu wojska poza granicami kraju i ma realny wpływ na kierunki rozwoju armii."
3. Kompetencje w zakresie władzy ustawodawczej
Prezydent dysponuje prawem inicjatywy ustawodawczej, co oznacza, że może przedstawiać Sejmowi własne projekty ustaw. Najważniejszą jednak kompetencją w tym obszarze jest prawo weta ustawodawczego, które pozwala prezydentowi odesłać ustawę do ponownego rozpatrzenia przez Sejm. Przełamanie prezydenckiego weta wymaga większości 3/5 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.
Prof. Marek Chmaj zwraca uwagę: "Veto prezydenckie to potężne narzędzie równoważenia władzy. Daje prezydentowi realną możliwość blokowania zmian legislacyjnych, które w jego ocenie naruszają konstytucję lub interes państwa. Wymóg większości 3/5 do odrzucenia weta sprawia, że koalicja rządząca musi się liczyć z głosem prezydenta lub szukać szerszego poparcia dla kontrowersyjnych rozwiązań."
Prezydent może również kierować ustawy do Trybunału Konstytucyjnego w celu zbadania ich zgodności z Konstytucją w trybie kontroli prewencyjnej, jeszcze przed ich podpisaniem.
4. Kompetencje w zakresie władzy sądowniczej
Prezydent ma istotny wpływ na kształtowanie składu najważniejszych organów sądowych w Polsce:
- Powołuje sędziów na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
- Powołuje Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego spośród kandydatów przedstawionych przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego
- Powołuje Prezesa i Wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego spośród kandydatów przedstawionych przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego
Dr Ryszard Balicki z Uniwersytetu Wrocławskiego zauważa: "Kompetencje prezydenta wobec władzy sądowniczej budzą obecnie najwięcej kontrowersji. Granice uprawnień głowy państwa w tym zakresie stały się przedmiotem sporu ustrojowego, zwłaszcza w kontekście zmian w systemie sądownictwa wprowadzanych po 2015 roku."
5. Kompetencje w sytuacjach nadzwyczajnych
Konstytucja przyznaje prezydentowi szczególne uprawnienia w sytuacjach kryzysowych:
- Wprowadzanie stanów nadzwyczajnych (wojennego, wyjątkowego i klęski żywiołowej)
- Wydawanie rozporządzeń z mocą ustawy w czasie stanu wojennego
- Zarządzanie powszechnej lub częściowej mobilizacji
Prof. Ryszard Piotrowski podkreśla: "Kompetencje prezydenta w sytuacjach nadzwyczajnych są wyrazem jego roli jako gwaranta ciągłości państwa. W momentach zagrożenia głowa państwa zyskuje dodatkowe instrumenty działania, choć zawsze w ramach konstytucyjnych ograniczeń i z poszanowaniem demokratycznych procedur."
Rola prezydenta w kształtowaniu polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
Zgodnie z art. 133 Konstytucji RP, Prezydent jako reprezentant państwa w stosunkach zewnętrznych:
- Ratyfikuje i wypowiada umowy międzynarodowe
- Mianuje i odwołuje pełnomocnych przedstawicieli RP w innych państwach
- Przyjmuje listy uwierzytelniające i odwołujące przedstawicieli dyplomatycznych innych państw
Prof. Roman Kuźniar, były doradca prezydenta Bronisława Komorowskiego ds. międzynarodowych, zauważa: "W polskim modelu ustrojowym polityka zagraniczna jest obszarem wymagającym współdziałania prezydenta i rządu. Ten dualizm może być źródłem napięć, ale może też stanowić wartość dodaną, gdy obie strony potrafią współpracować."
Szczególnie istotną rolę odgrywa Prezydent RP w sferze bezpieczeństwa narodowego. Jako zwierzchnik Sił Zbrojnych zatwierdza główne dokumenty strategiczne w tej dziedzinie, m.in. Strategię Bezpieczeństwa Narodowego. Przy Prezydencie działa Biuro Bezpieczeństwa Narodowego jako organ pomocniczy w wykonywaniu zadań w zakresie bezpieczeństwa i obronności.
Były prezydent Aleksander Kwaśniewski podkreśla: "Decyzja o przystąpieniu Polski do NATO, podejmowana w czasie mojej prezydentury, pokazuje, jak znaczącą rolę może odgrywać głowa państwa w kształtowaniu strategicznych kierunków polityki bezpieczeństwa. Prezydent ma możliwość inicjowania i wspierania kluczowych projektów w tej sferze."
Styl sprawowania urzędu – różne modele prezydentury w III RP
Historia III Rzeczypospolitej pokazuje, że sposób sprawowania urzędu prezydenta w dużej mierze zależy od osobowości, doświadczenia i wizji politycznej osoby pełniącej tę funkcję, a także od bieżącego układu sił politycznych.
Lech Wałęsa (1990-1995)
Pierwszy prezydent wybrany w demokratycznych wyborach dążył do wzmocnienia uprawnień głowy państwa. Jego prezydentura charakteryzowała się aktywnością polityczną i próbą bezpośredniego wpływania na bieżące decyzje rządu.
Prof. Antoni Dudek ocenia: "Prezydent Wałęsa reprezentował model silnej, aktywistycznej prezydentury. Jego działania wynikały częściowo z poczucia osobistej misji dokończenia transformacji, częściowo z luk w ówczesnym systemie konstytucyjnym, a częściowo z jego charakteru przywódcy."
Aleksander Kwaśniewski (1995-2005)
Dwukrotny prezydent wprowadził bardziej koncyliacyjny styl sprawowania urzędu, dążąc do współpracy z różnymi środowiskami politycznymi. Jego prezydentura skupiała się na budowaniu pozycji międzynarodowej Polski i wspieraniu integracji z NATO i Unią Europejską.
Były premier Leszek Miller wspomina: "Kwaśniewski potrafił być prezydentem wszystkich Polaków, przekraczającym podziały polityczne. Mimo lewicowego rodowodu, współpracował z prawicowymi rządami w kluczowych dla Polski sprawach, jak wejście do NATO czy do Unii Europejskiej."
Lech Kaczyński (2005-2010)
Prezydent Kaczyński podkreślał znaczenie suwerenności Polski i pamięci historycznej. Jego prezydenturę przerwała tragiczna śmierć w katastrofie smoleńskiej.
Profesor Andrzej Nowak, historyk, zauważa: "Prezydent Kaczyński wprowadził do polskiej polityki zagranicznej wymiar historyczny i moralny. Jego koncepcja polityki wschodniej opierała się na budowaniu koalicji państw regionu jako sposobu wzmacniania pozycji wobec Rosji i w Unii Europejskiej."
Bronisław Komorowski (2010-2015)
Reprezentował model prezydenta-arbitra, stawiającego na dialog i kompromis. Jego prezydentura koncentrowała się na modernizacji Polski i wzmacnianiu jej pozycji w Unii Europejskiej.
Sam Bronisław Komorowski tak określał swoją wizję urzędu: "Prezydent powinien łączyć, a nie dzielić. Powinien służyć jako pomost między różnymi środowiskami politycznymi, zwłaszcza w sprawach o fundamentalnym znaczeniu dla państwa."
Andrzej Duda (od 2015)
Obecny prezydent, sprawujący drugą kadencję, jest postrzegany jako bliski współpracownik obozu Zjednoczonej Prawicy, choć zdarzały mu się również weta wobec ustaw rządowych. Jego prezydentura charakteryzuje się aktywnością w polityce międzynarodowej, zwłaszcza w relacjach z USA i inicjatywach regionalnych.
Prof. Waldemar Paruch komentuje: "Prezydent Duda realizuje model prezydentury zaangażowanej w realizację konkretnego programu politycznego. Widać to zarówno w polityce zagranicznej – gdzie postawił na wzmocnienie relacji z USA i budowanie Inicjatywy Trójmorza – jak i w polityce wewnętrznej, gdzie wspierał program reform Zjednoczonej Prawicy."
Prezydent a inne organy władzy – dynamika relacji
Polski system konstytucyjny opiera się na zasadzie podziału i równowagi władz. Dynamika relacji między prezydentem a innymi organami państwa stanowi kluczowy element funkcjonowania systemu politycznego.
Relacje z Radą Ministrów
Konstytucja przewiduje, że w sprawach szczególnej wagi prezydent może zwołać Radę Gabinetową – posiedzenie Rady Ministrów pod swoim przewodnictwem. Gremium to nie ma jednak kompetencji Rady Ministrów i pełni funkcję konsultacyjną.
Dr hab. Bartłomiej Opaliński zauważa: "Model koabitacji, czyli współistnienia prezydenta i premiera z przeciwnych obozów politycznych, stanowi szczególne wyzwanie dla polskiego systemu. Konstytucja wymaga współdziałania, ale praktyka pokazuje, że możliwe są zarówno konstruktywna współpraca, jak i destrukcyjne konflikty."
Relacje z parlamentem
Prezydent ma prawo zwoływania pierwszego posiedzenia nowo wybranego parlamentu, może również orędować do Sejmu i Senatu. Najważniejszym instrumentem oddziaływania na proces legislacyjny pozostaje jednak prawo weta.
Prof. Jacek Wojnicki podkreśla: "Statystyki pokazują, że częstotliwość korzystania z prawa weta znacząco różni się u poszczególnych prezydentów i zależy głównie od tego, czy głowa państwa ma polityczne zaplecze w parlamencie. Prezydenci wywodzący się z opozycji wobec rządzącej większości sięgają po weto częściej."
Relacje z władzą sądowniczą
Spory kompetencyjne dotyczące relacji prezydenta z wymiarem sprawiedliwości należą do najbardziej kontrowersyjnych w ostatnich latach. Dotyczy to zwłaszcza zakresu prerogatywy powoływania sędziów i granic kontroli tych decyzji przez sądy.
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego prof. Małgorzata Gersdorf zauważyła w jednej z opinii: "Konstytucyjny model zakłada, że prezydent jest ostatnim ogniwem w procesie nominacji sędziowskich, ale jego rola nie powinna być czysto ceremonialna ani też absolutnie dyskrecjonalna. Kluczowe jest znalezienie właściwej równowagi między prerogatywą prezydencką a niezależnością władzy sądowniczej."
Prezydent w świetle debat przedwyborczych
Debaty prezydenckie stały się w Polsce istotnym elementem kampanii wyborczych. To w nich kandydaci prezentują swoje wizje sprawowania urzędu, priorytety i interpretację konstytucyjnych kompetencji.
Dr Bartłomiej Biskup, politolog z Uniwersytetu Warszawskiego, zauważa: "Debaty prezydenckie w Polsce ewoluowały od merytorycznych starć programowych w latach 90. i na początku XXI wieku, do bardziej wizerunkowych konfrontacji w ostatnich kampaniach. Jednak nadal pozostają kluczowym momentem kampanii, mogącym wpłynąć na decyzje niezdecydowanych wyborców."
W debatach przedwyborczych regularnie powracają pytania o:
-
Zakres aktywności prezydenckiej – czy prezydent powinien być aktywnym graczem politycznym czy raczej arbitrem stojącym ponad podziałami?
-
Wykorzystanie prawa weta – w jakich okolicznościach prezydent powinien blokować ustawy przyjmowane przez parlament?
-
Rolę w polityce zagranicznej – jakie powinny być priorytety dyplomacji prezydenckiej i relacja z polityką zagraniczną prowadzoną przez rząd?
-
Stosunek do konstytucji – czy prezydent powinien dążyć do zmian ustrojowych, czy raczej strzec obecnego porządku konstytucyjnego?
- Zwierzchnictwo nad siłami zbrojnymi – jak prezydent powinien realizować swoje kompetencje jako zwierzchnik sił zbrojnych?
Były marszałek Senatu Bogdan Borusewicz wskazuje: "W debatach prezydenckich widać, jak różnie kandydaci interpretują tę samą konstytucję i te same formalne kompetencje. To pokazuje, że poza literą prawa, równie ważny jest duch urzędu – to, jak prezydent rozumie swoją rolę i jak zamierza wykorzystać przysługujące mu narzędzia."
Problemy i wyzwania współczesnej prezydentury w Polsce
Współczesny urząd prezydenta w Polsce stoi przed szeregiem wyzwań wynikających zarówno z ewolucji systemu politycznego, jak i zmieniającego się otoczenia międzynarodowego.
Polaryzacja polityczna
Rosnąca polaryzacja życia politycznego w Polsce stawia prezydenta przed trudnym zadaniem pełnienia roli czynnika jednoczącego naród. Badania opinii publicznej pokazują, że wyborcy coraz częściej oczekują od prezydenta reprezentowania określonej opcji politycznej, a nie pozycjonowania się ponad podziałami.
Prof. Mirosława Grabowska, socjolog polityki, zauważa: "Paradoks polega na tym, że od prezydenta oczekuje się jednocześnie wyrazistości poglądów i zdolności do jednoczenia społeczeństwa. Te oczekiwania są często wzajemnie sprzeczne w podzielonym społeczeństwie."
Dualizm władzy wykonawczej
Polski model ustrojowy przewiduje dualizm władzy wykonawczej, co może prowadzić do napięć między prezydentem a rządem, zwłaszcza w okresach koabitacji.
Dr hab. Tomasz Słomka podkreśla: "Doświadczenia ostatnich dekad pokazują, że model dualizmu egzekutywy działa sprawnie, gdy prezydent i premier pochodzą z tego samego obozu politycznego. W przypadku koabitacji konieczna jest dobra wola obu stron do współpracy w kluczowych obszarach, jak polityka zagraniczna czy bezpieczeństwo."
Ewolucja pozycji międzynarodowej
Zmieniająca się architektura bezpieczeństwa w Europie, zwłaszcza w kontekście rosyjskiej agresji na Ukrainę, stawia przed prezydentem nowe wyzwania w zakresie kształtowania polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
Gen. Jarosław Stróżyk, były zastępca dyrektora Wywiadu Wojskowego NATO, komentuje: "Wojna na Ukrainie pokazała, jak istotna jest zdolność głowy państwa do budowania międzynarodowych koalicji i podejmowania szybkich decyzji w obszarze bezpieczeństwa. Rola prezydenta jako zwierzchnika sił zbrojnych nabiera w tym kontekście szczególnego znaczenia."
Społeczne oczekiwania wobec prezydenta
Badania opinii publicznej regularnie pokazują, że Polacy mają wysokie oczekiwania wobec urzędu prezydenckiego, często wykraczające poza konstytucyjne kompetencje głowy państwa.
Dr Agnieszka Łada-Konefał z Niemieckiego Instytutu Spraw Polskich zauważa: "W świadomości wielu Polaków funkcjonuje wyidealizowany obraz prezydenta jako osoby, która może rozwiązywać wszystkie problemy społeczne i gospodarcze. To efekt nostalgii za silnym przywództwem, ale także niedostatecznej wiedzy o rzeczywistym zakresie kompetencji głowy państwa."
Według badań CBOS, Polacy oczekują od prezydenta przede wszystkim:
- Reprezentowania Polski na arenie międzynarodowej (87%)
- Stania na straży konstytucji (82%)
- Bycia autorytetem moralnym (78%)
- Łagodzenia konfliktów politycznych (76%)
- Inicjowania ważnych reform społecznych (68%)
Prof. Radosław Markowski z SWPS komentuje: "Widoczny jest rozdźwięk między formalnymi kompetencjami prezydenta a społecznymi oczekiwaniami. Zwłaszcza w obszarze gospodarczym i społecznym Polacy przypisują prezydentowi znacznie większą sprawczość, niż wynika to z jego konstytucyjnej pozycji."
Prezydent Polski na tle innych europejskich modeli prezydentury
Polski model prezydentury stanowi specyficzne rozwiązanie, różniące się zarówno od systemów parlamentarnych (jak w Niemczech), półprezydenckich (jak we Francji), jak i prezydenckich (jak w USA).
Prof. Jan Barcz, specjalista prawa europejskiego, wyjaśnia: "Polski model prezydentury można umiejscowić pomiędzy niemieckim modelem prezydenta-arbitra o głównie ceremonialnych kompetencjach a francuskim modelem silnej prezydentury. Polski prezydent ma znacznie większe uprawnienia niż jego niemiecki odpowiednik, ale mniejsze niż prezydent Francji."
W przeciwieństwie do prezydenta Francji, polski prezydent nie kieruje rządem ani nie przewodniczy Radzie Ministrów. Jest jednak wybierany w wyborach powszechnych i posiada znaczące kompetencje, zwłaszcza w obszarze bezpieczeństwa i polityki zagranicznej.
Dr hab. Małgorzata Kaczorowska zauważa: "Tendencja do wzmacniania pozycji prezydenta widoczna jest w wielu krajach Europy Środkowo-Wschodniej, co można interpretować jako reakcję na słabość systemów partyjnych i potrzebę stabilizacji młodych demokracji."
Podsumowanie – ewolucja i perspektywy polskiej prezydentury
Ponad trzy dekady funkcjonowania urzędu prezydenta w demokratycznej Polsce pokazują, że instytucja ta przeszła znaczącą ewolucję, dostosowując się do zmieniających się realiów politycznych, społecznych i międzynarodowych.
Prof. Wojciech Sadurski podsumowuje: "Urząd prezydenta w Polsce jest swoistym barometrem dojrzałości polskiej demokracji. Napięcia między prezydentem a innymi organami państwa są naturalne w systemie podziału władzy, ale kluczowe jest, by rozwiązywano je w ramach konstytucyjnych procedur, a nie poprzez omijanie czy naginanie prawa."
Patrząc w przyszłość, można przewidywać, że rola prezydenta będzie nadal ewoluować, reagując na nowe wyzwania:
- W obliczu zagrożeń bezpieczeństwa może wzrosnąć znaczenie prezydenta jako zwierzchnika sił zbrojnych
- Postępująca integracja europejska będzie wymagać większego zaangażowania prezydenta w procesy decyzyjne na poziomie UE
- Polaryzacja społeczna może zwiększyć oczekiwania wobec prezydenta jako czynnika jednoczącego naród
Były prezydent Aleksander Kwaśniewski przewiduje: "Przyszłość urzędu prezydenckiego w Polsce zależy nie tylko od litery konstytucji, ale przede wszystkim od jakości osób wybieranych na ten urząd i ich zdolności do wypełniania konstytucyjnej roli w zmieniających się warunkach. Prezydent, który potrafi budować mosty w podzielonym społeczeństwie i reprezentować Polskę jako wiarygodny partner na arenie międzynarodowej, będzie wzmacniał pozycję tego urzędu niezależnie od formalnych kompetencji."
Niezależnie od tego, jak będzie ewoluował urząd Prezydenta RP, jego fundamentalną rolą pozostaje stanie na straży konstytucyjnych wartości, suwerenności państwa i bezpieczeństwa obywateli – wartości, które w niestabilnym świecie XXI wieku nabierają szczególnego znaczenia.
